Wycinanki jeszcze świąteczne

Bo przecież jest zima. A pod spodem kaloryfer

Anioł dwustronny na tekturce. W tle drzwi wejściowe i buźki na które wycięłam około 300 różnej wielkości kółeczek

Strach jesienny na zimowego przerobiony

Państwo Bałwaniostwo

Anioł z tyłu przodu

Szatnia i drzwi biura

Szopka w kąciku (nie wiem, czemu te baranki latają)

Mój ulubiony aniołek malowany na tekturze, tu - w trakcie demontażu. Nogi Marzeny.

Zebrałam się i wklejam zrobione na początku stycznia zdjęcia. Temat już zaprzeszły, ale w świątecznym czasie akurat zachciało mi się leżeć a nie chodzić do pracy ;) Dobrze, że z dekoracjami zdążyłam. Powyższe wycinanki i malowanki inspirowane najczęściej czasopismem Hobby. W środku są zawsze wkładki z szablonami, ale nigdy z nich nie korzystam, bo interesują mnie duże formaty, a tam są zwykle wzory dekoracji maksymalnie rozmiaru A3.

Teraz trzeba się brać za walentynkowe.

Wcale nie robótkowo :)

Ale mimo tego jak przyjemnie! Tydzień temu forumowa znajoma Pani Serwusowa zaproponowała mi pomoc w kupnie tych butów. Wszystko zorganizowała - miałam tylko czekać na przesyłkę. Cała operacja pocztowa trwała 6 dni. dziś pobiegłam (no, prawie pobiegłam, nie mogę biegać, więc doszurałam ) na pocztę i przytargałam z niej pudło, a w nim znalazłam:

Szałowe Ciapy - w których będę się obawiała chodzić po dworze w trosce o ich kondycję

Czipsiory - Worcesterowe i pełen wypas - ręcznie robione octowe czipsowe wyższe sfery (jeszcze ich nie otworzyłam, czekają do weekendu na odpowiednią oprawę)

herbatniki pełnomaślane (były, już nie ma, przechwycił je Maleństwo i przy akompaniamencie ciamkania rzekł: Aleee dooobre, nie? Na pewno dobre. Choć opinię swą wydaję po skosztowaniu ćwiarteczki jednej sztuki - reszta w brzuchu Maleństwa)

I przemiły liścik.

Przesyłka z tego co pamiętam wysłana w piątek, dziś dotarła do mnie. Wiwat Pani Serwusowa, Royal Mail i Poczta Polska!

Przy okazji z Serwusową zastanawiałyśmy się, czy paczka dojdzie.

ja: 14.01.10, 20:16

Mam nadzieję, ze Poczta Polska będzie myślała, ze to czipsy octowe i nie ruszy.

pani.serwusowa: 14.01.10, 21:53

Jak lubisz ocet i chipsy, to Ci zasmakują. Dorzucę do paczki. Mam nadzieje, ze
jakaś Pani Krysia się nie połasi na nie.

I proszę - Pani Serwusowa zadbała o wszystko. Otwierając pudełko natknęłam się na taką
informację:

Dziękuję!

Cel - Szal!

Włóczka: Czterdziestka

Cel: Szal

Wzór: Ładny ma być!

Technika: Druty. Albo szydełko. Albo druty... albo no nie wiem.

Zaczęłam od drutów dawno dawno temu (gdzieś w listopadzie). Upatrzyłam sobie wzór na łatwy szal podany przez Dagny to mój pierwszy opanowany wzór ażurowy. Wcześniej byłam przekonana, że opanowanie planowych dziurek w dzianinie, jest poza moim zasięgiem. Jednak nie. Udało się i zaczęłam. Ale! Bardzo powoli mi idzie. No i zastanawiam się czy mi się jeszcze podoba ten wzór z tej akurat włóczki? Mam trzy motki cieniuteńkiego moheru Angel. Może kiedyś z niej zrobię tym wzorem szal mgiełkę? Będzie lżejszy, zwiewny...

Niedawno zaczęłam z tej samej Czterdziestki szydełkowy szal w kwiatki

Ten przyrasta zdecydowanie szybciej, wzór też jest ciekawy...

I to pachnie i to nęci...

To pisałam ja
Kot - Osiołek

Kieubasse

Czyli fougasse z kiełbasą.

Na forum Galeria Potraw Pani Serwusowa radzi sobie za ich pomocą z angielską zimą. A że w Polsce zimę mamy niczego sobie, upiekłam i ja :)

Przepis zamieściła Cipcipkurka i za nią powtarzam:

500 g mąki
15 g świeżych drożdży
50 g miękkiego masła miałam około 3 dag masła, więc oprócz tego chlupnęłam trochę oleju
10 g soli
25 g cukru
250 g wody---zagnieść ciasto, odstawić do wyrośnięcia (ok 20 minut, 25 st. C)

Podzielić na 4 części, uformować kulki, przykryć ściereczką. Niech rosną.

Rozwałkować na prostokąty, 15x25 cm.

Wzdłuż dłuższego boku ułożyć na połowie nadzienie (suszone pomidory z zalewy, posiekane, świeże zioła, oliwki, fantazja niech podpowiada) zostawiając rancik. Na drugiej połowie zrobić ostrym nożem 4-5 nacięć, na skos. Założyć naciętą połowę na nadzienie, lekko skleić. Znowu niech rosną. Posmarować rozbełtanym jajem. I do nagrzanego pieca (220 stopni), do upieczenia.

Piekłam w 200 stopniach około 25 minut. Nadziałam je podsmażoną kiełbasą z cebulą i pieczarkami. Z podanych proporcji zrobiłam pięć naprawdę dużych buł. Polecam!

Chłodnia kominowa

Wiem, dziwny tytuł i na oko nieadekwatny, bo to na zdjęciu ma grzać, a nie chłodzić, ale Mąż mi powiedział, że te duże "kominy" to nie kominy, a chłodnie. Więc, ponieważ mój wytwór jest duży, nie jest kominem a chłodnią. Kominową. Pod tą czapką wbrew pozorom nie skrywa się moje cudne lico, a lico... tak, zgadliście - Reksia. Cały komplet jest z Zorzy i Kalinki. Kalinkę granatową kupiłam 100 lat temu...No dobra, jakieś 8 lat temu i do tej pory nie mogłam zużyć. Nawet po ukończeniu chłodni kominowej i czapki (czapka ma podwójną włóczkę Kashmir i jedna nitkę Kalinki), jeszcze mi trochę zostało. Wszystko robiłam na drutach Addi rozmiar 4,5. Chłodnia robiona dookoła, czapka zszywana.

Na obrazku powyżej widzicie chłodnię kominową zamotaną podwójnie, zastępuje szalik. Jak się pewnie domyślacie, kiedy ja ją noszę, na zachodzi mi na stopy ja Reksiowi, ale i tak całkiem sporo zasłania.

Jeśli chłodnię kominową zamotamy z przodu, to otrzymamy układ zwykłego komina - opatulenie szyi i głowy w formie kaptura.

Chłodnia zamotana z tyłu, daje fajny efekt szalika i luźnej czapki.

Tadam tadam, chłodnia ma z jednej strony dziurki i przewleczoną aksamitkę, dlatego może być też narzutką.

Chłodnia na płasko, jeszcze przed blokowaniem. Ależ jestem z niej dumna :)

Znalazłam słodycze :)

To się z Wami podzielę :)

U A...Nulki kolorowe przydasie.

W Krzyżykach niespodzianka.

Anek 73 rozdaje w Noworocznie.

Przy kominku siadam... i widzę m. in pięknego królika

Ania Konieczna - jeszcze więcej czeka gdzieś...

Neverending story - czyli niekończąca się góra prezentów

Pasjoneria ofiaruje i oferuje stempelki i inne

Tajemnicze urodzinowe cukierki Martity

Pierwsze candy u Sewing Lady

W Zaciszu Wyśnionym - Szeptem

i jeszcze Biżuteria Hand Made, czyli Śnieżne Korale

Kalisz made - coś słodkiego

Miś Pluszatek

Przeczytałam ostatnio na blogu Miluszkowy Kuferek o pięknej akcji organizowanej specjalnie dla blogujących przytwórczyń (= twórczyń przytulanek).

Nie potrafię szyć - właściwie nigdy nawet nie próbowałam, ale pomyślałam, ze mogę zrobić coś szydełkowego. Od razu zdecydowałam się na tulaczka (tak nazywam tę formę maskotki). Głowę robiłam podpierając się schematem znalezionym na Tym Blogu. Moja jest trochę zmodyfikowana, ale z tego przepisy wychodzi porządny misiowy łepek. Powstał w dwa wieczory, a mój Mąż od razu ochrzcił go Misiem Pluszatkiem.

Jeszcze w tym tygodniu Pluszatek pojedzie w paczuszce do organizatorki zabawy. Mam nadzieję, że sprawi radość jakiemuś Dzieciaczkowi. Włożyłam w niego kawałek swojego serduszka i myślałam w czasie robienia go o samych miłych rzeczach. Nawet juk ukłułam się igłą przy zszywaniu. :D

Potrafi otrzeć łezki, cieszyć się z dziecięcych radości, dochować tajemnicy i kochać całym swoim wełnianym serduszkiem. Chciałbym, żeby Pluszatek został czyimś przyjacielem. I wiem, że on też tego bardzo chce!

Che Che

Nie, nie śmieję się tak szyderczo. To nazwa chusty, którą miałam Wam pokazać. Najpierw zobaczyłam ją na blogu Hooked on Crochet, potem U Antoniny. Pod obydwoma linkami znajdziecie schemat. Spodobała mi się i znalazłam w pudłach włóczkę z której mogłam ją zrobić, kupioną 1,5 roku temu z przeznaczeniem na jakiś szydełkowy sweterek. To Kotek wiskozowy, jakieś 3 motki (z czego prawie jeden na frędzelki). Zdjęcie niedokładnie oddaje kolor, on się chyba nazywa jeans, a w naturze jest bardziej szary, jasnografitowy...dziwny, ale szlachetnie wygląda :)

Chusta ma mniej motywów, bo wychodziły mi większe niż w opisie, ale sądzę, że nie traci na urodzie. Nie dodałam też koralików, w trosce o zęby, gdybym nagle zapragnęła zamaszyście się nią owinąć. Prezentuje Reksio, bo Maleństwo wraca jak już jest ciemno, a samej ciężko uprawiać fotograficzne wygibasy.

Niestety i stety :)

Niestety


W Sylwestra pojawiłam się w przyszpitalnej poradni ortopedycznej z pewnością, że usztywnienie mi zdejmą mili państwo i będę mogła hasać. Niestety okazało się, że czekają mnie jeszcze 2 tygodnie (lekarz proponował 4 tygodnie, ale się targowałam) z nogą w szynie. W szpitalu spędziliśmy około pięciu godzin, więc na wyjazdową Imprezę Sylwestrową dotarliśmy koło 18 a nie jak planowaliśmy - rano.

Stety :)

Ale i tak (co oczywiste w takim Towarzystwie) spędziliśmy wspaniałe dwa dni. Dzięki Znajomym załapałam się na wszystkie atrakcje. Na ognisko i pokaz fajerwerków dowieźli mnie na sankach (potem na tych sankach zostałam uprowadzona), podczas karaoke z upodobaniem śpiewałam "Bal na Gnojnej" a dokładnie fragment: Ferajna tańczy, ja nie tańczę...
Choć z tym tańcem to tez różnie bywało... Tzn, osobiście nie tańczyłam, ale pojawiła się silna Grupa skacząca w rytm muzyki na lewej nodze, z prawą sztywną i podkurczoną, utrzymująca, że to nowy układ taneczny "na Karolinę" :D

Miałam też okazję oglądać mojego prawie dwumetrowego Męża, który w szale interpretacji ruchowej piosenki: The Final Countdown po symulacji jednoczesnej gry na gitarze i perkusji, śpiewając kładzie się na podłodze na plecach i wierzga wszystkimi kończynami!

Główną atrakcją wyjazdu był Wieczór Noworoczny pod hasłem Gwiazdy Estrady, ale o tym jak dostanę zdjęcia :D

Bulboniasty

Bardzo lubię piec ciasta na drożdżach. Nawet bardziej lubię je piec niż jeść. Robienie rozczynu, zagniatanie, wyrastanie, to dla mnie trochę magiczne czynności, momenty. Czasem niecierpliwie zaglądam pod ściereczkę, paluchem głaszczę, żeby ładnie rosło. Czasem zapominam i po dłuższym czasie lecę do kuchni, żeby zastać w niej ciastowego potwora co sam gramoli się z miski na świat.

Uwielbiam jeszcze ten bardzo przyjemny zapach ciasta drożdżowego przed i w trakcie pieczenia. Jak by miał kto jeść, to mogłabym codziennie nowe zagniatać i piec. Lubię drożdże, a drożdże lubią mnie.

Dziś - Bulboniasty, czyli:

Spiced bubble bread, przepis z blogu Moje Wypieki.

Trudno powiedzieć, czy to ciasto, czy bułka, w każdym razie doskonale nadaje się na niedzielne śniadanie, albo zimową kolację, ze szklanką mleka, albo kakao. No i forma kuleczek w chrupiącej słodkiej skorupce, które można odrywać - niestety bardzo kusząca i zgubna. Całość zniknęła u nas jednego dnia. Warto spróbować, przepis cytuję za Dorotus:

Składniki na 1 chlebek:

• 500 g mąki pszennej chlebowej
• 2 łyżki miękkiego masła
• 4 łyżki mleka w proszku
  
• 1 łyżeczka soli
• 1 łyżeczka cukru
• 1¼ łyżeczki suchych drożdży (5 g) lub 10 g drożdży świeżych
  
• 300 ml wody

Nie miałam mleka w proszku, więc zamiast wody dodałam mleka zwykłego. Drożdże wykorzystałam suszone.

Na posypkę

• 70 g cukru
• 1½ łyżeczki cynamonu
• ½ łyżeczki gałki muszkatołowej

Zamiast gałki, dodałam przyprawy do piernika.

Do naczynia przesiać mąkę, dodać masło i rozetrzeć w rękach, aż całość będzie przypominała kruszonkę. Wsypać mleko w proszku, sól, łyżeczkę cukru, drożdże. Stopniowo wlewać letnią wodę i wyrobić ciasto.

Ciasto wyrabiać na lekko oprószonej mąką powierzchni, powinno powstać gładkie i elastyczne. Odłożyć w ciepłe miejsce do podwojenia objętości (około 1 h).

Ciasto wyjąć z naczynia, krótko zagnieść i podzielić na 30 równych części, z których uformować kulki.

W międzyczasie wszystkie składniki na posypkę wymieszać, przygotować formę - tortownicę o średnicy 20 cm. Uformowane kulki obtaczać w posypce i układać w formie. 14 kulek kładziemy na dno, w równych odstępach, a pozostałe tworząc na nich drugi poziom, w ten sposób, jak układa się cegły (czyli w przerwach kulek dolnych kładziemy górne). Przykryć folią i pozostawić do napuszenia na 30 minut, w ciepłym miejscu (ciasto może wyrosnąć do brzegów formy.

Piec około 35 minut w temperaturze 200ºC, po 15 minutach przykrywając folią aluminiową, by się zbyt mocno nie przypiekł. Studzić na kratce, posypać pozostałym cukrem, można podawać ciepły.

P.S. Żeby nie było wątpliwości, Bulboniastego upiekłam jakiś czas temu. I wtedy zrobiłam zdjęcie.Od 17 grudnia wciąż oddaję się przymusowemu lenistwu z nogą w górze i do kuchni nie wchodzę, bo nic nie mogłabym w niej zrobić. No chyba, że o szkodach mowa - tych w obecnej formie narobić bym mogła, nawet bez większego wysiłku. Głównie śpię w dzień, oglądam TVN24, od którego jestem uzależniona i filmy podtykane przez Maleństwo ,i trochę dziubię. Ale nie dużo. Potrzebuję światla dziennego do zdjęć, jak uchwycę - pokażę.

Wizytę u lekarza mam 31 grudnia (tak tak, w Sylwestra) o 9.00 rano. Jak mi zdejmą to niebieskie ustrojstwo, to chyba będę skakać z radości... a może lepiej nie?